Een van de belangrijke zaken waar wij altijd aandacht aan geven is het exitbeding.
In een exitbeding komen verzekeraar en werkgever met elkaar overeen op welke wijze partijen uit elkaar kunnen na het einde van een contractperiode.
Enkele verzekeraars nemen in hun standaard voorwaarden op dat als het contract niet verlengd wordt of zelfs bij dezelfde verzekeraar een nieuw contract wordt gesloten, de rente boven de rekenrente (meestal 3% of 4%) aan hen toe komt. Bedrijven hebben dan dus eigenlijk een bedrag uit staan bij de verzekeraar tegen 3% rente en dit gedurende een jaar of 50.
Verzekeraars beroepen zich erop dat zij de 3% op dit moment niet eens halen. Naast dat wij onze vraagtekens zetten of zij dit niet maken, zal de rente de komende 50 jaar echt wel weer eens hoger worden.
Logisch zou zijn dat zij “verliezen” (rentestand is lager dan de rekenrente) opsparen en dit verrekenen met betere (rente) jaren. Als het “verlies” is ingelopen kan het meerdere gewoon worden uitgekeerd en bij voorbeeld gebruikt worden voor indexaties van de premievrije pensioenen of aan de winst van de werkgever worden toegevoegd.
Alles beter dan dit te gebruiken om de winst van de verzekeraar te verbeteren.
